Testmethoden - Kleefkracht
Kleefkracht
Het vermogen van een tape om op een ondergrond te kleven of te plakken wordt de ‘pelkleefkracht’ genoemd en is een gangbare methode. De test geeft een waarde van de hechting tussen de tape en de ondergrond en het resultaat wordt uitgedrukt in N/25 mm. De test wordt uitgevoerd door een strook tape met een roller van een bepaald gewicht op een testpaneel aan te brengen. De tape wordt in een hoek van 90° of 180° van de ondergrond verwijderd. De testpanelen kunnen gemaakt zijn van verschillende materialen, zoals glas, staal (hoge oppervlakte-energie), HDPE (lage oppervlakte-energie) of het in de werkelijke toepassing te gebruiken materiaal.
Pelkleefkracht
Nadat de tape op de ondergrond is aangebracht, blijft deze een bepaalde tijd zitten, bijvoorbeeld 10 minuten of 24 uur. De tape kan ook aan verschillende omstandigheden worden blootgesteld die invloed hebben op de hechting, zoals klimaatinvloeden (warmte, koude, vochtigheid), warmte, UV-straling en heet water.
Na de verblijftijd worden de tape en het testpaneel in een trekkrachttestmachine geplaatst en wordt de tape met een bepaalde snelheid, doorgaans 300 mm/minuut, van het paneel getrokken.
Aanvangskleefkracht of kleverigheid
De aanvangskleefkracht is de snelheid waarmee de kleeflaag gaat (uit)vloeien. Het principe van de test is om de tape met een zeer lichte druk op de testondergrond aan te brengen en deze dan onmiddellijk te verwijderen en de kracht te meten. Er zijn twee methoden: Pellen onder een hoek van 90° en de ‘lushechting’ en het resultaat wordt uitgedrukt in N/25 mm. Bij de ‘lushechting’ wordt van de tape een lus gevormd. Deze lus wordt neergelaten op de testondergrond tot deze plat wordt op het oppervlak. De beweging wordt onmiddellijk omgekeerd en de lus wordt van de ondergrond gescheiden.